Lawaai

De visuele herrie die met de geboorte van je kind zijn intrede doet in jouw tot dan toe verantwoorde saharazandbeige of vulkaanasgrijze interieur stelt je ogen danig op de proef. Het kindermeubilair en speelgoed in primaire knalkleuren schreeuwt je vanuit alle hoeken toe en je moet geregeld de neiging onderdrukken binnenshuis een zonnebril op te zetten. Behalve je ogen krijgen ook je oren het zwaar te verduren. Eerst is er het huilen, dat je tot in de supermarkt achtervolgt en je uit je slaap houdt zelfs als je oogappel muisstil en vredig in zijn of haar wiegje ligt. Zodra je kind zijn stem gaat gebruiken, zul je merken dat heel hard gillen zijn favoriete hobby is en houdt hij eens zijn mond, dan slaat hij met zijn rammelaar keihard op de tafel. Hoe meer hij gaat bewegen, hoe vaker jij ook zelf je stem verheft. Kon je hem tot dan toe fluisterend toespreken, nu sluipt in je babytaal het onvermijdelijke ‘nee’ dat er misschien soms ineens wat barser uitfloept dan je wilde.

Zo rond de eerste verjaardag van je kind – of eerder – komt er ongetwijfeld een goedbedoelende oma of troeteltante met een brandweerwagen die zeven verschillende sirenes laat horen of een educatieve babycomputer waaruit van de vroege morgen tot de late avond een uptempo elektronische versie van de Vijfde Symfonie van Beethoven schalt (voor wie een geheugensteuntje nodig heeft: de lijfsong van de Kleine Einsteins). Kortom: het wordt alleen maar erger.
 

Tegen de kleurrijke rommel verzet ik me inmiddels niet meer. Hele volksstammen Smurfen, Gogo’s en Bonkies houden zich schuil in donkere hoekjes en stoffige laatjes en met enige regelmaat vindt er een massamoord plaats – het plastic grut verdwijnt dan zonder pardon in de vuilnisbak. En wordt niet gemist – ronduit tragisch. Maar tegen het niet aflatende audio-geweld probeer ik me nog steeds actief te weren. Ook brengen wij onze kinderen een Goede Muziek Smaak bij. Niet alleen luisteren ze naar K3, Dirk Scheele en Guus Meeuwis, maar we vervelen ze regelmatig met verantwoorde kindermuziek* en artiesten die zij inmiddels liefkozend Caro, Wouter of ‘papa’s muziek’** noemen. Maar alle goede bedoelingen om de hoeveelheid geluid in ons huishouden binnen het redelijke te houden zijn onlangs in een keer teniet gedaan: door een feloranje, plastic vuvuzela …. En wie krijgt er het meeste geluid uit? Juist – de jongsten onder ons.

* Torenhoog, Samba Salad
** Emerald; Hamel; Kitty Daisy & Lewis 
Illustratie rammelaar © 2009 Kristel Steenbergen voor 'Jouw negen maanden dagboek', uitgeverij Fontaine & Noë