Drama King van 11 maanden

Tot een maand of 9 huilde Lennart vrijwel nooit, af en toe uitte hij zijn ongenoegen door een beetje te jammeren of te grommen als een klein grizzlybeertje maar nu… Hij kan brullen als een leeuw. Toen hij werd ingeënt was hij zo lang aan het opladen voor een superbrul, dat de arts dacht dat hij flauw zou vallen.

Als ik “nee” zeg omdat hij ergens niet aan mag komen dan kijkt hij verdrietig achterom. Zijn onderlipje gaat trillen en dikke tranen wellen op in zijn grote onschuldige oogjes, gevolgd door een hartverscheurend gehuil en een rood aangelopen gezichtje met dichtgeknepen oogjes. Alsof hij tot in het diepst van zijn ziel is getroffen van het onrecht dat hem is aangedaan kijkt hij je vervolgens aan. Ik denk dat menig acteur jaloers zou zijn op mijn Drama King, die een enorm talent tentoon spreidt wat betreft het instant oproepen van zoveel emotie!

Hetzelfde tafereel herhaalt zich als hij niet op tijd zijn eten krijgt, hij komt dan aan mijn benen hangen om zijn gehuil nog wat extra impuls te geven. Vervolgens strekt hij zijn armpjes omhoog in een laatste wanhoopspoging om toch vooral zo snel mogelijk zijn babyhap te krijgen. Zodra hij de buit binnen heeft, is hij weer direct blij. Terwijl hij nog vochtige en rood omrande oogjes heeft, is de knop alweer omgezet en is hij enorm vrolijk. Enthousiast knijpt hij zijn broodje fijn tussen zijn kleine garnalenvingertjes (Smeerkaas en smeerworst = smeerboel!) Het is overigens niet geheel ongebruikelijk dat ik op mijn werk zit met smeerkaas vegen op mijn zwarte broek. Gulzig wordt zijn boterham naar binnen gewerkt. Het drama is voorbij, want het leeuwtje heeft zich op zijn prooi gestort. Er is weer rust in de jungle