.JPG)
Een gezin met 1 kind is toch een soort amateurwerk. Vanaf 2 kinderen begin je mee te tellen want daar komt toch echt een hoop meer zorg(en) bij kijken. Als enorme positivo dacht ik natuurlijk dat het er wel even “bij kon” mijn tweede kind maar dat was op z’n minst een beetje naïef te noemen.
Het enige waar ik van tevoren bezorgd over was, was of een tweede net zo leuk en lief kan zijn als je eerste (Ja!) en ik hoopte natuurlijk dat Eva ook heel veel van haar broertje zou houden (Ja!). Na zijn geboorte was dat “probleem”opgelost want er was direct het gevoel van onvoorwaardelijke liefde en bescherming. Waar ik niet (genoeg) aan had gedacht, waren ziektes en slapeloze nachten want ik was immers wel wat gewend met Eva. Toch bleek dat bij Lennart nog zwaarder te zijn. Van de 365 dagen oud, heeft hij welgeteld 3x een nachtje doorgeslapen. (Officieel noem je het al doorslapen bij 5 uur maar mijn lichaam beweert het tegendeel en is van mening dat het toch echt 8 uur achter elkaar moet zijn.) Bovendien was hij ook behoorlijk vaak ziek, in zijn korte leventje van 1 jaar oud, heeft hij misschien 3 maanden geen medicijnen gehad. Spruw, RS virus, luchtweginfecties, bronchiolitis, keelontstekingen, ooronstekingen, buisjes, zesde ziekte en vijfde ziekte, ze volgden elkaar in rap tempo op.
De betekenis van de naam Lennart is “dappere leeuw” en dat past hem wel, want ondanks het ziek zijn, is hij reuze sterk en gaat overal vrolijk op af. Er is niets wat zijn ontwikkeling in de weg staat, behalve af en toe een goedbedoelde zus die hem half tackelt omdat ze zo graag wil knuffelen. We zijn super blij met hem maar zullen ook heel blij zijn als hij gaat doorslapen of als Arnout en ik weer eens uit eten kunnen! Ik ben tenslotte ook maar een mens en het continue “zombie”gevoel uit slaapgebrek is behoorlijk irritant hoor. Ook voor mijn omgeving vermoed ik, want ik heb al drie keer iemand gecomplimenteerd met zijn nieuwe bril. Arnout is soms zo moe dat hij direct op de bank in slaap valt. Het grote verschil met 1 kind, is dat je elkaar niet meer kunt afwisselen, want met twee kinderen ben je allebei vaak druk met een kind.
Een ander verschil is dat de tijd veel sneller gaat dan bij je eerste. Het lijkt wel gisteren dat hij geboren werd. Zijn armpjes uitgespreidt om het leven te begroeten. (of was dat de Moro-reflex omdat hij schrok van die grote operatielamp, de herrie om hem heen en de gyneacoloog die hem eruit had gehaald?) Vervolgens ging de kleine leeuw direct brullen en vulde zijn longetjes met zuurstof. Terwijl ik op de uitslaapkamer lag, mocht Arnout zijn zoon al vasthouden, knuffelen, aanraken, ruiken en kussen en even later deed ik precies hetzelfde. Ook Eva is tot op de dag van vandaag stapelgek op hem, nooit last van jaloezie gehad. Sterker nog, Arnout en ik zijn jaloers op Lennart want hij wordt nog steeds als eerste door haar begroet en gekust, wij komen op de tweede plek.
Op mijn Iphone staat onder mijn favoriete playlist “with arms wide open” van Creed.
With arms wide open
Under the sunlight
Welcome to this place
I'll show you everything
With arms wide open
Niet lang na Eva’s eerste verjaardag was ik zwanger van ons tweede wondertje, Lennart. Inmiddels is hij 1 geworden en gaat zijn tweede levensjaar in! Bij Eva keek ik toen uit naar wat ze zou allemaal zou leren dat jaar. Bij Lennart hoop ik maar 1 ding, dat hij minder pech heeft met ziek zijn. We zullen het wel zien, Arnout, Eva en ik zullen hem in ieder geval overal mee helpen.
|
.gif)
