“Oh kijk mama, Lennart moet huilen door de tandarts en hij heeft allemaal jam op zijn hoofd”, aldus Eva’s commentaar op de foto van het moment suprème waarop haar broertje ter wereld kwam en door de gynaecoloog wordt vastgehouden.
Eva en ik bladeren door zijn baby album (die nog opvallend veel lege plekken vertoond) “Wat is hij daar nog klein he?” en “Kijk! dat is Eva”. Er zijn weinig foto’s zonder haar omdat ze altijd samen zijn. Ze weet dat hij bijna jarig is want ze heeft een cadeautje gekocht, een playmobiel poppetje met krokodil. Dit vergde nogal wat geduld, want er moest cadeaupapier omheen en de verpakking werd niet op de terugweg naar huis direct open gescheurd, zoals ze gewend is. Uiteindelijk heb ik haar uitgelegd, lees:overtuigd, dat het voor zijn verjaardag was (wat nog “heel veel nachtjes slapen is”) en heb ik haar omgekocht met een Dora verjaardagskaart (is die dan voor mij???) en een broodje vis ( “ik wil zallum mam!”)
Het “grote cadeau” van papa en mama is al een paar weken in huis. Eva kreeg toen een pop en voor Lennart wilde ik zijn eerste Teddybeer kopen. Spontaan ideetje om gezellig naar Amsterdam te gaan. Ik zag ons al met een cappucino zitten bij de Bijenkorf en de kinderen braaf aan een pakje Wicky. In werkelijkheid heb ik geen cappucino gezien, want er stond een megafile in de binnenstad van Amsterdam waardoor de onoplettende bestuurder achter ons, bovenop onze bumper botste. Resultaat: twee huilende kinderen, vloekende echtgenoot en een schuldbewuste mama want het was tenslotte mijn idee. Nadat de kinderen en echtgenoot waren gekalmeerd, schadepapieren ingevuld en we geparkeerd hadden, werd de beer alsnog gekocht (“we zijn er nu toch”) en troostcadeaus voor ons allemaal vanwege de schrik. Gelukkig speelt Eva geen botsingen na met Lennart’s auto’s dus ik denk niet dat ze een trauma heeft opgelopen.
Dinsdag, 15 juni;
Het is zover!!! De ochtend van zijn allereerste verjaardag. Lennart en manlief liggen uitgeteld op de bank. Het feestje was ’s nachts al begonnen want Lennart heeft de zesde ziekte en zit onder de uitslag. Vanwege de jeuk kon hij niet slapen, totdat hij samen met Arnout om 4:15 beneden op de bank in slaap viel. Boven worden Eva en ik wakker. Stralend komt Eva de slaapkamer binnen gerend met 3 knuffels in haar armpjes geklemd en plakkerige krulletjes rond haar hoofdje. Midden op haar hoofdje prijkt een enorme bult want ze is de dag ervoor gevallen. Ik doe alsof ik nog slaap maar Eva komt naast me staan en zegt dwingend; “hier, je moet je bril op mama”. We stommelen naar beneden met de cadeautjes, Eva wil graag voor hem zingen dus ik vraag welk liedje we zullen doen. Ze denkt even na en antwoordt; “Hup Holland hup, mama!” (De dag ervoor had ze voetbal gekeken) Prima zeg ik, dus we zingen met z’n allen het voetbal lied en maken nog wat foto’s (we zien er geen van allen uit, Arnout en ik met enorme slaaphoofden, Lennart onder de uitslag en Eva met haar bult) en haasten ons naar het Kinderdagverblijf omdat Lennart gaat uitdelen.
Het grote feest was afgelopen weekend. Het kleine feestvarkentje heeft het hele “lang zal hij leven” lied meegeklapt incl. armpjes in de lucht en daarna lekker gegraaid in zijn verjaardagstaart! Eva heeft meegeholpen met cadeaus uitpakken (veel auto’s en motors!)
|
.gif)
