Ik moet het eerlijk toegeven: er zijn al vele blogmomenten voorbijgegaan die ik niet heb vastgelegd. Waarom? Omdat de tijd tegenwoordig verdacht veel sneller lijkt te gaan dan vroeger en voor ik het weet is het weer avond. Als ik dan moet kiezen tussen schrijven en naar bed… Tja, met een nachtelijk spokend minimensje lijkt mij de keuze duidelijk!
Mensen met oudere kinderen zeggen altijd goedbedoeld, doch een tikkeltje waarschuwend “geniet er maar van hoor, want het gaat zo snel allemaal!” En ze hebben potverdikkie toch weer gelijk. Als je er middenin zit, heb je vaak niet het idee dat dingen, of in dit geval een kind, zo snel gaan.
Ik zal nu niet al die bijzondere momenten alsnog op papier gaan zetten. Ik kan het eigenlijk heel makkelijk samenvatten. Precies zoals ik het aan het eind van elke dag ook tegen mezelf zeg als ik op die dag terugkijk:
Wat een ventje!
En dat is toch ook mooi, om zo de nacht in te gaan. Niet meer denken aan de was, afwas, rekeningen, opdrachten, e-mails, boodschappen, weekplanningen en verwaarloosde vrienden. Nee, gewoon met één zin duidelijk maken hoe de dag was, waar het die dag uiteindelijk om heeft gedraaid en, eerlijk toegegeven, waar tegenwoordig toch mijn hele leven om draait: dat kleine, lieve, vrolijke, tikkeltje ondeugende ventje dat daar in die kamer naast me zo heerlijk ligt te slapen.
Want, ook dat moet ik eerlijk toegeven, hoe hard ik ook zeg dat ik niet alleen maar een moeder ben die haar hele leven in het teken van haar kind zet (en sorry, maar dat doe ik dus ook echt niet), Max is toch waar mijn leven om draait.
Gek hoor, zo’n gedachte… ik moet er eerlijk gezegd nog steeds aan wennen. Dat gevoel van verbondenheid, onvoorwaardelijke liefde, alles willen geven voor je kind. De ontroering na een spontane kleffe kwijlkus.
Vind ik het moeder zijn zwaar? Soms wel. Maar ik vind het vooral een fantastisch geweldig supergevoel!
|
.gif)
