Billenschuiver

Billenschuiver

“Arthur wordt een billenschuiver”, toen de dame van de crèche het enkele weken geleden zei, klonk het haast als een belediging.
“Je bent zelf een billenschuiver”, dacht ik.
“O, interessant”, zei ik.

En interessant is het. Ze had gelijk. Arthurs manier van kruipen is door op zijn billen te schuiven, met behulp van zijn armpjes.

Een paar dagen terug zat ik achter mijn laptop wat te werken en ineens zat de kleine aan mijn voeten. Met een blij hoofd reikte hij zijn armen naar boven. Of ik die even wilde vastpakken, zodat hij onder begeleiding echt kon lopen.
“Oeps”, dacht ik. Tot dat moment was zijn speeltijd, mijn werktijd.
“Wauw, goed man”, zei ik. Daar gingen we dus. Eindeloos.

Meteen werd me ook duidelijk waar al die veiligheidpakketten voor waren die al maanden verpakt in een hoekje lagen te verstoffen. Stopcontacten werden bewerkt. Onderste planken geleegd. Traphekjes aangeschaft.

Arthur heeft de smaak te pakken. Zijn wereld wordt groter. Hij kan steeds beter aangeven waar hij wil zijn. Als ik in een goede bui ben, begeleid ik hem. Hij pakt mijn handen en loopt. Hij leidt me naar zijn gedroomde bestemming. Meestal wordt het de badkamer, waar een spiegel tot aan de grond staat. Hij kijkt graag naar het mannetje dat daar altijd in staat te lachen.

Ook hebben we al zo een aantal treinen uitgekamd. Chagrijnig kijkende rijen weet hij om te toveren in een blije bende. De wereld leert ook Arthur steeds beter kennen. Lang leve het billenschuiven. Lang leve het lopen. Lang leven de voortdurende ontdekkingstocht.