Daar is ze dan!

Daar is ze dan!

Eindelijk is onze kleine prinses geboren! Haar naam is Costes Céline en ze is geboren op 03-02-2017 om 08:10u. Haar geboortegewicht was 3397 gram en ze is 51 cm. Vandaag deel ik met jullie mijn bevallingsverhaal, want pfoeh, die was best spannend!

Het wachten op de komst van de kleine was ik al een tijdje zat. Het was donderdag (een dag voordat ik 41 weken zwanger zou zijn en gestript zou worden),maar zoals ik zei mijn geduld was op 😉 . Op aanraden van een vriendin, die twee keer bevallen is naar aanleiding van het gebruik van wonderolie, heb ik besloten om dit ook maar eens te proberen. Zo gezegd zo gedaan. Het resultaat begon na een uurtje met vele toiletbezoeken, aangezien wonderolie eigenlijk gewoon een laxeermiddel is. Door de prikkeling van de darmen is het mogelijk dat je baarmoedermond hierop mee reageert en de weeën beginnen. Dat gebeurt alleen als je lichaam hier klaar voor is. Dat mijn darmen inmiddels leeg waren zag ik als een goede bijkomstigheid, want mocht het toch zover zijn hoefde ik niet bang te zijn dat er tijdens de bevalling een verrassing mee zou komen… De hele avond bleef het rustig en we gingen heerlijk slapen. Ik alleen iets minder heerlijk, aangezien ik de hele nacht last van mijn buik had. Om 02:00u besloot ik een pittenzak warm te maken en deze lekker op mijn buik te leggen. Daarna ben ik in slaap gevallen. Om 04:30u werd ik weer wakker en moest ik plassen. Ik ging naar het toilet, maar na het plassen bleef het maar stromen. Ik dacht: ” Huh, wat is dit nu?”. Mijn vliezen bleken gebroken. Ik probeerde in het toilet te kijken om de staat ervan vast te stellen, maar kon het niet goed zien. Ik riep mijn vriend (die na 7x schreeuwen wakker werd) om hem een glas te laten brengen, zodat ik het op kon vangen. Het vruchtwater was spinaziegroen. Ik wist gelijk wat dit betekende: mijn kindje had in het vruchtwater gepoept. Mijn vriend belde de verloskundige en ik bleef op het toilet zitten en voelde me ontzettend schuldig over het gebruik van de wonderolie, want ik was ervan overtuigd dat ze daardoor in het vruchtwater had gepoept. Dit had ik ook een aantal keren gelezen toen ik gebruikerservaringen zocht op internet. Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik zo nodig wonderolie moest gebruiken.

Al snel was de verloskundige bij ons thuis. Ze stelde me gelijk gerust dat het niet kon komen door de wonderolie, want deze werkt alleen op mijn darmen. We gingen even snel luisteren naar het hartje en toen door naar het ziekenhuis. Eenmaal daar aangekomen werd ik aan de CTG gelegd, zodat ze de hartslag van mijn kindje konden zien. Ze zagen gelijk al dat deze erg vlak was, zonder pieken, en zeiden dat dat zorgwekkend was. Ik werd gelijktijdig aan de wee-opwekkers gelegd en de verloskundige ging even overleggen met de gynaecoloog. Ze wilde namelijk een onderzoek bij me doen, maar hiervoor had ik 4 cm ontsluiting nodig en ik had inmiddels 2 cm. Toen ze terugkwam had ik 3 cm ontsluiting en ze besloot het onderzoek toch te gaan doen, omdat het van belang was om actie te ondernemen. Door het vele vruchtwater dat bleef stromen kon ze het niet goed zien en ze riep de gynaecoloog erbij. Ook deze kon het niet zien. Hij zei tegen mij: “We gaan het zekere voor het onzekere nemen en we gaan haar nu meteen halen met een keizersnede, want ik kan niet bepalen wat haar conditie nu is”. Tijdens dit gehele gebeuren heb ik me continue gefocust op mijn ademhaling, zodat ik rustig bleef en een beetje in mijn eigen wereldje was. De gynaecoloog belde naar de OK en ze hadden gelijk plek voor me. Ik werd in bed naar de OK gereden en mijn vriend reed er met het wiegje achteraan. Zo vreemd om dan al te weten dat het niet lang meer duurt voordat je je kindje in je armen hebt. Doordat het 07:30u was, was het net wisseling van de diensten. De verloskundige die mij had onderzocht zei tegen mij dat ze me zo weer zou zien. Ik zei: “Maar je dienst zit er toch op?”. Dat bevestigde ze, maar ze wilde graag weten hoe wij uit de operatie kwamen. Goh, dacht ik, dit klinkt wel aardig serieus. Dat was het moment waarop ik me realiseerde dat het allemaal toch best wel spannend en kritiek was.

We reden de OK in en ik kreeg een ruggenprik. Ik bleef me ondertussen focussen op mijn ademhaling, want er stonden wel 10 mensen om me heen. Ik wilde liever niet teveel van die drukte mee krijgen, dus was lekker in mijn eigen wereldje. Nadat de ruggenprik zijn werk had gedaan werd er een ‘tentje’ opgezet en mocht mijn vriend naast mij plaats nemen aan het hoofdeinde. Een van de assistenten vroeg of ik mee wilde kijken en ik riep snel: “Nee joh!”. Ik dacht bij mezelf ik hoef niet te zien hoe mijn buik wordt open gesneden, maar toen zei ze dat het kindje er al aan kwam. Ik reageerde meteen en zei dat ik dan natuurlijk wilde kijken! Dat was net op tijd, want ze was er al uit en ze waren haar navelstreng al aan het doorknippen. Ik kon een glimp van haar opvangen voordat ze naar het kamertje ernaast ging waar ze werd onderzocht. Daar lag ik dan alleen, maar wow! Ik heb gewoon mijn kindje gezien. En wat zag ze er perfect uit, ook al zat ze helemaal onder het bloed. En wat klonk haar gehuil mooi. Ik kon de mensen zien die met haar bezig waren en mijn vriend stak af en toe even zijn hoofd om de deur om een duimpje op te steken. Na zo’n 5 minuten mocht ze dan eindelijk naar haar mama. Ik kreeg haar op mijn borst en ze was echt het mooiste wat ik ooit had gezien. Zo klein, zo fijn, zo zacht en zo teder. Echt bijzonder!

Na de operatie moest ik nog 2 dagen blijven. De eerste dag de gehele dag in bed met morfine. Gelukkig hadden we een gezinskamer en kon mijn vriend ook blijven slapen. Heerlijk zo met z’n drietjes.

Nu ik dit zo schrijf denk ik, goh, klinkt best als een heftige bevalling, maar zo heb ik het zelf absoluut niet ervaren. Doordat ik zo rustig kon blijven en de medici snel actie hebben ondernomen heb ik me geen moment angstig of onzeker gevoeld. Ik had echt het gevoel dat ik in goede handen was en daar ben ik heel dankbaar voor. Ook de dagen dat wij in het ziekenhuis zijn verbleven waren heel aangenaam. Er was veel hulp, uitleg, ruimte voor vragen en vriendelijkheid vanuit het personeel. Achteraf kunnen we ons geen betere start wensen. Natuurlijk heb ik door de keizersnede wel een langer herstel dan met een natuurlijke bevalling, maar ja, ieder voordeel heeft weer z’n nadeel zeggen ze dan… Ik moet 6 weken herstellen en mag in die 6 weken ook geen auto rijden. Ik ben dus best afhankelijk 😉

Ons meisje doet het ontzettend goed gelukkig. Elke dag worden we nog meer verliefd op haar!