Flashback

Flashback

Afgelopen week zat ik door mijn foto’s te scrollen en dat doe ik regelmatig. Ten eerste omdat ik het altijd leuk vind om foto’s te kijken en ten tweede, omdat Costes zo snel groeit. Ik vergeet soms hoe klein ze in het begin was.

Scrollende door mijn galerij zie ik foto’s van mezelf toen ik zwanger was. Ik kan me er echt niks meer bij voorstellen. Zo raar. Ik heb 9 maanden met een dikke buik gelopen (oke, misschien 3 maanden met een écht dikke buik) en als ik het nu terug zie denk ik jeetje… Wat een buik! Terwijl ik nog goed weet dat toen ik zwanger was het heel normaal voelde ofzo. Het is ook lastig te omschrijven merk ik.

In die 9 maanden ben je al één met je kindje doordat ze in je buik zit, maar als ze er uit is ben je dat nog steeds. Ook al zit ze niet meer 24/7 tegen je aan. Als ik haar dan zie vind ik het zo’n gekke gedachte dat ze 9 maanden in mijn buik heeft gezeten.

Al vanaf het begin is Costes zo’n eigen persoontje, echt een eigen ik-je. Dat blijf ik bijzonder vinden. Zo’n mix van mij en mijn vriend, maar toch zo zichzelf. Herkennen jullie dat?

Vantevoren hoorde ik vaak mensen zeggen: de band tussen jou en je kind is zo sterk.. blablablabla.. Ik kan me daar nu pas echt iets bij voorstellen. Dat is echt een gevoel wat je pas kent als je het meemaakt, net als zoveel dingen. Het klinkt allemaal heel cliché en dat is het dan ook.

Nou genoeg emo-talk voor vandaag. Conclusie van mijn onsamenhangende verhaal: Lieve Costes, je bent mijn kleine prinsesje en zal dat altijd blijven.

Flashback