‘Is jouw leven perfect?’

‘Is jouw leven perfect?’

Vorig jaar was het moment daar. Ik nam – met grote tegenzin- afscheid van mijn twintiger jaren. Ik mocht me een dertiger noemen. Dertig jaar geleden dat ik ter wereld kwam. Dertig jaar geleden dat mijn ouders verblijd werden met hun eerste kind. Als je een twintiger bent, dan zijn nog heel veel dingen gedoogd. Zoals het lange uitslapen in de weekenden, te veel geld uitgeven aan prullaria, niet weten wat je met je leven wilt, of juist teveel dingen willen.

Als je dertig bent dan moet je voor mijn gevoel serieus zijn en serieus genomen worden. Waarom? Waar komt die gedachte toch in hemelsnaam vandaan? Is dat ons opgelegd? Is dat hetgeen wat we ‘The American Dream’, of in ons geval ‘The Dutch Dream’ noemen?

Ik mag zeker niet klagen. Ik leid het leven zoals velen zich – inclusief ikzelf- hebben voorgesteld. Op mijn 30e verjaardag was ik in verwachting van mijn eerste kind, hadden we net een huis gekocht en als klap op de vuurpijl kreeg ik, net voor mijn 31e verjaardag, een hele leuke baan aangeboden.

Een vriendin zei het onlangs nog tegen me; “je leven is nu wel echt compleet hé!”. Ja, voor mij voelt het als compleet en gelukkig zijn. Maar misschien had ik het ook wel gevoeld als ik niet zwanger was geworden. En als we geen huis hadden gekocht. Misschien had ik Alex nooit ontmoet en was ik nog steeds single. De definitie van perfectie is voor iedereen verschillend, maar het lijkt alsof ons allemaal een bepaald plaatje is aangepraat.

Vroeger, ja vroeger… Toen was studeren voor vrouwen niet zo gewoon, ging je trouwen als je samen op vakantie wilde gaan of samenwoon-plannen had en was het vrij normaal om vervolgens een stuk of wat kinderen te krijgen. Misschien komt ons ideale plaatje daarvandaan. Daarnaast zorgt het veilige en gezellige ‘familie’ gevoel ervoor dat we hiernaar hunkeren. Maar wat als het ook allemaal anders kan?

Een aantal vriendinnen van mij hebben geen kinderen en geen partner. Maar wel een breed, sociaal netwerk om ze heen, een woning in de grote stad en een super carrière. Of geen super carrière, geen woning in de grote stad, maar wel een groot sociaal netwerk. En ze vinden het allemaal prima.

En dan zijn er ook een aantal die ieder jaar een grote reis maken. In hun eentje, of met vrienden. Jaloersmakend! Ik heb ook een vriendin die in het buitenland woont en ieder dag haar hondje over de boulevard uitlaat en geniet van 360 dagen zomerse zon per jaar. Ook tamelijk jaloersmakend.

Zo zie je maar, zoveel verschillende levens en allemaal perfect op hun eigen manier. Ik vind mijn eigen leven perfect op deze manier en heb respect voor diegenen die hun leven anders invullen. Want als al onze levens er hetzelfde uitzagen.. Dat zou pas saai zijn!