Een ode aan mijn moeder

Een ode aan mijn moeder

Ze zeggen dat het besef van tijd en gemak pas binnenkomt wanneer je je eigen kind hebt. Ik kan dat wel beamen. Nu snap ik wat voor zorgen mijn moeder aan mij en mijn broertjes heeft gehad wanneer wij naar de basisschool fietsten. 3 kinderen op tijd in de kleren, ontbijt achter de kiezen en door weer en wind op de fiets.

In de jaren 90 was 1 auto per gezin heel normaal, 2 auto’s per gezin werd gezien als een grote luxe.  Toen mijn jongste broertje 6 maanden was, ging ik net naar de basisschool.  Mijn vader had vaak de auto mee naar kantoor. Dat betekende dat ik achterop de fiets mocht zitten, mijn andere broertje voorop de fiets en de baby bleef thuis. DE BABY BLEEF THUIS?! Ja, toen kon het niet anders. Mijn moeder fietste zo hard als ze kon naar mijn school, gewapend met een briefje in haar jaszak voor het geval haar iets overkomt en was binnen 20 minuten weer thuis.

Aangezien er niet altijd buren beschikbaar waren die op konden passen (hallo boerderijleven) zijn de opties vrij beperkt. Mijn buurvrouw vertelde onlangs dat ze hetzelfde deed. Als er geen mobiele telefoons of babyfoons met 3G voorhanden zijn, dan zal je toch wat anders moeten bedenken. Wat hebben we het nu goed bedacht ik me laatst. Maar vooral: Wat zijn we toch verwend geworden.

Mijn moeder had 3 kinderen waar ze voor moest zorgen, zonder de middelen die we nu voorhanden hebben (, goede kinderwagens, mobiele telefoons, babyfoons, opvang) en misschien nog wel het meest luxe: online shoppen en thuisbezorging!

Boodschappen doen met 3 kinderen op 1 fiets ging natuurlijk niet. Als er doordeweeks iets gehaald moest worden, dan gaf ze het lijstje door aan een van de buren of ze ging zelf met de fiets, terwijl wij op school zaten. Bepakt met een beperkt aantal boodschappen, door weer en wind. Ik zie het tegenwoordig nog weinig moeders doen.

  • Als ik nu een doordeweekse boodschap moet doen, dan ga ik na mijn werk (yay voor late openingstijden) of ik bestel online.
  • Als ik bij de buurvrouw een kop koffie wil drinken, dan neem ik de 3G babyfoon via mijn telefoon mee.
  • Als ik Mats naar de opvang breng, dan hoef ik maar 100 meter te lopen. Sinds de kinderopvangtoeslag is gestegen, worden moeders gestimuleerd om te werken waardoor de opvang adressen als kool uit de grond schieten.
  • Als Mats moeilijk in slaap komt, dan zet ik de app met stofzuiger geluid aan, waarna hij direct als een blok in slaap valt.

Oh jongens, wat hebben we tegenwoordig toch een luxe in vergelijking met onze moeders. Als ik straks weer eens baal van te weinig tijd of vervoersmiddelen dan denk ik aan deze blog en maak wederom een diepe buiging van respect voor mijn moeder.