Goede voornemens

Goede voornemens

Hoe je het vantevoren had bedacht… Ik hoor mezelf nog zeggen: mijn kind zal nooit… of ik laat mijn kind nooit…

Hahaha, you got me!

In de ochtend heb ik echt mijn handen vol. Zodra ik beneden kom staan er twee blije honden met hun staartje te kwispelen, omdat ze heel graag naar buiten willen. Ik noem ze vaak mijn twee andere kinderen, aangezien ik ook met hen vrij druk ben… De eerste weken liet mijn vriend ’s ochtends de honden uit, want ik was toen nog herstellende. Toen ik het weer zelf moest doen sliep Costes ’s ochtends nog uit, dus was er nog geen probleem. Zij sliep lekker en ik ging even de honden uit laten (nee, geen wandeling van een uur natuurlijk).

Maar ja, nu slaapt Costes niet meer uit en heb ik ’s ochtends drie kinderen (bij wijze van dan hè) die mijn aandacht willen. In het begin maakte ik me er nogal druk om en was het een hele onderneming. Costes in de draagzak, honden aan de riem en gaan met die banaan! Poeh, dat viel niet mee. Een hond van 10 kg die nogal enthousiast is en iedereen wil begroeten en een hond van 80 kg die iedere andere hond wil bewijzen dat dit haar buurt is en andere honden hier niet welkom zijn. Tjah, je snapt dat ik hier nogal chagrijnig van werd.

Het was ‘hier komen’, ‘luisteren’, ‘rustig doen’ en dat x3. Ik werd er gek van en kwam chagrijnig thuis na een klein blokje om. Ik dacht dit ga ik anders doen… Nu zet ik Costes beneden in haar stoel en zet een filmpje aan op YouTube (ja, waarover ik vantevoren zei dat ik mijn kind geen tv zou laten kijken op zo’n jonge leeftijd). Ik ga rustig de honden uitlaten en als ik na 5 á 10 minuten terug kom zit mevrouw nog tevreden filmpjes te kijken. Voor niemand stress dus! Wel zo gezellig.