Stop posting, start printing!

Stop posting, start printing!

Acht jaar geleden begon ik aan een enorm spannend avontuur: Oei, ik groei! in het Engels uitgeven. En ja, dat dus zonder uitgever en met een baby aan de borst. Hoe vaker ze me vertelden dat een work-at-home-mama uit Arnhem dat nooit van de grond zou krijgen in de USA, UK en Australië, hoe meer Pokon dit me gaf om het tóch te doen.

Regelmatig had ik de tranen in mijn ogen, want om Oei een wereldwijde bestseller te maken… dat ging verre van vlekkeloos. Maar nu is het zover. #trots. #Megatrots op het feit dat ik volgende week een interview heb voor een mega groot tijdschrift in de USA. Of ik ze een leuke foto van mezelf wilde sturen met de kinderen. Tuurlijk! Nou ja, dat bleek dus niet zo ‘tuurlijk’ te zijn…

Na drie uur iCloud-afstruinpogingen heb ik het maar opgegeven. Ten eerste: 99% (en dit is een understatement) van de fotos is van mijn kinderen. Dan zijn er nog de geposeerde kiekjes. Mijn gezinnetje bij de Eiffeltoren. Mijn gezinnetje bij het uithangbord van Venice Beach. Mijn gezinnetje bij de Berlijnse muur. En ja, ze staan allemaal ook op Facebook. Dat Instagram snap ik nog niet echt. Maar waar waren de foto’s die mij lieten zien? De foto’s van mij met de kids tijdens onze jaarlijkse kersenspuug-wedstrijd? Of van mij met een van mijn kinderen een boekje lezend op de bank? Of buiten aan het hinkelen? Of gewoon ergens samen staand of gewoon lekker kletsend? Ik schaam me om het te zeggen, maar die heb ik gewoon niet. OMG! #realisatiemomentje. Ik heb geen enkele foto van een normaal gezinsmomentje, niet geposeerd, helemaal au naturel. Ik heb 20 jaar kinderen en geen enkele foto van een leuk momentje (waar ik dan ook nog eens een beetje goed op sta… 🙂 ).

Dus; dit is nu mijn Note.To.Self:

  • Maak die foto’s gewoon: juist als er niks ‘bijzonders’ gebeurt.
  • Wie vindt het nou leuk om samen door iCloud herinneringen op te halen? Vanaf nu worden de normale, en daarmee mega bijzondere foto’s geprint en ingelijst.
  • Na een poging meteen iets te printen om vervolgens te zien dat de inkt op was (waarom heb ik dat altijd?), meteen maar HP Instant Ink aangeschaft. Hoef ik zelf niet meer bij te houden of de inkt op is en wordt het aan mijn deur afgeleverd. Mooi zo, als ik vanaf nu een poging doe tot leuke foto’s printen en ophangen zijn ze niet meer volledig verkleurd… InstantOk! (Ik heb dit soort abonnementen nu voor scheermesjes, lange T-shirts en sokken en vega-maaltijden. Echt mega handig!).
  • Koop 50 lijstjes en hang ze met leuke kiekjes in de wc. Vanaf nu wordt iedere minuut die ik daar zit een trip down memory lane.
    Maak foto’s van man met kids als ze aan het spelen zijn, of zelfs als hij onder groot protest van dochter Sarah de tafels aan het oefenen is. Ook manlief kwam er zeer karig vanaf en stond meestal met zijn rug op de foto…
  • Maak een foto van de stapel was die er iedere week weer ligt. Print hem. Hang hem bij de wasmachine. Vanaf nu besef ik dat deze hoek ooit zonder kinderkleding is en kaal zal zijn. Dan ga ik die was missen. Maar dan kijk ik naar de foto van de stapel was en dan heb ik tóch nog even een geluksmomentje.

Over die was gesproken: ik ga hem maar weer eens aanzetten. Nog 5 te gaan.

En laatste Note.To.Self: stop posting, start printing.

Xxx Xaviera