Nene a.k.a. nijntje

Nene a.k.a. nijntje

Vanuit het niets roept Arthur het dolenthousiast, in een bouwmarkt. Hij kan me sinds een tijdje met grote passen meeslepen en zo belanden we naast een reclamezuil. Bij een roze konijn.

Nènè. Zo noemt hij nijntje, zijn grote heldin. We hebben er weinig voor hoeven doen. Alleen in Nederland blijven wonen eigenlijk. Het beest hopst hier kennelijk vanzelf naar je toe. Via rompertjes, bordjes, spelletjes, knuffels en boekjes.

Deze Nènè is de echte Nènè niet eens. Het is de roze springende opschepper die zegt dat hij het met zijn batterij vijf keer langer doet. Ik reken het goed. Het onderstreept de kracht van de enige echte Dick Bruna-Nijn. Ze neemt lachend een hele diersoort voor haar rekening.

Arthur heeft me overtuigd, ook ik ben fan. We hebben laatst zelf ook iets van Nènè aangeschaft. Iets dat niet, via familie of vrienden, aan is komen waaien. Oké, de slaaprol op onze fiets is ook nijntje gerelateerd, maar dat telt niet. Het monopolie van nijntje is daarvoor te groot.

Onze laatste aanwinst, is nijntjes kleurenfeest. Een doosje met vrolijke boekjes en een blokkentoren. Zo kan hij verschillende kleuren, vormen en Dick Bruna-tekeningen leren kennen. Een vrolijk pakketje waar Arthur – 11 maanden – nog jaren mee zoet zal zijn. Ooit zal hij het allemaal hebben doorgrond.

Vooralsnog houdt hij het meest van het doosje zelf. Hij vindt het ook al leuk om de blokken in elkaar – proberen – te schuiven. Heeft ook best interesse in de plaatjes in de kleurige boekjes. Het karton waaruit de vorm van zijn vriendin is geknipt, fascineert hem echter het meest. De deksel dus.

Het silhouet van de magische lange oren en het lieve gezichtje wordt gevuld door doorzichtig plastic. Hij zou de hele wereld er doorheen kunnen zien. Hij blijft echter liever hangen bij de contouren van zijn grote liefde.

“Nènè.”

Ik zal niet gauw vergeten wie Arthurs eerste vriendinnetje is.

Nene a.k.a. nijntje