Spaghetti octopussen tijdperk

Spaghetti octopussen tijdperk

Op 21 juli 2016, ’s ochtends om één over zes, zag ik een vreemde harige kogel, gevolgd door een soort pak spaghetti, uit mijn lief komen. Het veranderde voor mijn ogen, in een flits, in het meest levende schepsel dat ik ooit heb gezien. Een blakend zoogdier. Ons kind.

Als ik gelovig was geweest, dan was ik dat nu waarschijnlijk nog meer. Zoiets wonderlijks, zo magisch, kan toch alleen maar door een hogere macht zijn bedacht? Ik ben echter niet gelovig en ben het nu nog minder, door deze ervaring. Zoiets wonderlijks kun je toch niet overlaten aan een sprookjesfiguur? Een dag later was iedereen veranderd, ik zag het tijdens mijn eerste loopje naar de supermarkt. Allemaal spaghetti-octopussen die er hier iets van proberen te maken. Mannen in pak, bezorgers, hippe twintigers. De nietigheid straalde van ze af.

Inmiddels is Arthur zes maanden oud en is het wel duidelijk dat ik nooit meer terug kan naar het pré spaghetti-octopussen-tijdperk. Gelukkig maar.